mouzaka mastologos logo

Σ.Χ. - Η περιπέτειά μου

Η δική μου ιστορία δεν διαφέρει πολύ από τις δικές σας (αναφέρομαι σε γυναίκες που ζουν την περιπέτεια ενός καρκίνου).Στα 40 κάνω μαστογραφία και είναι όλα καλά.Στα 41 πηγαίνω για έλεγχο στον γυναικολόγο και με διαβεβαιώνει πως δεν έχω κανένα πρόβλημα.Στα 44 μου,η μαστογραφία δείχνει πως πρέπει να χειρουργηθώ.

Ευτυχώς,η αναμονή κράτησε μόνο μια εβδομάδα,γιατί η αγωνία και ο φόβος που είχα ήταν κάτι το απερίγραπτο.Μπαίνω στο χειρουργείο και σε μια εβδομάδα βγαίνουν τα αποτελέσματα της ιστολογικής:Καρκίνος στον μαστό.Από την ώρα που μου είπαν να χειρουργηθώ σεφτόμουν πως οι περισσότερες πιθανότητες ήταν να ερχόταν αυτό το αποτέλεσμα από την ιστολογική εξέταση.Ήλπιζα έως την τελευταία στιγμή πως δεν θα ήταν κάτι σοβαρό.Σκεφτόμουν πριν από το χειρουργείο πόσο γερή και δυνατή αισθανόμουν.Το αποτέλεσμα έπεσε σαν κεραυνός επάνω μου που με έκαιγε.Η ζωή μου ανατράπηκε,αισθανόμουν μελλοθάνατη.Προσπαθούσα να δω με ωριμότητα την κατάσταση της υγείας μου και να συμφιλιωθώ με την ιδέα πως ίσως πεθάνω νέα.Έκλαιγα πρώτα για τα τρία παιδιά μου που ήταν μικρά και μετά για μένα.
Στη συνέχεια άρχισαν οι χημειοθεραπείες.Οι χημειοθεραπείες είναι η πλέον δύσκολη φάση,δυσκολότερη και από την επέμβαση.Άρχισα να υποφέρω και να έχω όλες τις παρενέργειες των θεραπειών,πριν ακόμη ξεκινήσω να παίρνω τον ορό με το φάρμακο.Το ότι έπεσαν τα μαλλιά μου,εκτός από κάποια στιγμή που σοκαρίστηκα βλέποντας το χέρι μου που γέμισε μαλλιά,νομίζω το αντιμετώπισα ψύχραιμα και με κουράγιο.Έλεγα στα παιδιά μου πως είμαι πανκ,ρόκερ και άλλα.
Σε αυτή την πρώτη δύσκολη περίοδο με βοήθησε πολύ η οικογένειά μου,ο άνδρας μου,τα παιδιά μου,που δεν τους έκρυψα τίποτα,αλλά και η ευρύτερη οικογένειά μου και οι φίλοι μου τους οποίους ευχαριστώ.Περνώντας ο καιρός έπρεπε να σταθώ στα πόδια μου και στις δικές μου δυνάμεις.Το σπουδαιότερο για μένα ήταν να πιστέψω πως η ζωή είναι θείο,μεγάλο και όμορφο δώρο.Αξίζει να προσπαθήσεις πολύ για να τη χαρείς.Ήθελα να συνειδητοποιήσω πως το ποτήρι της ζωής μου,εκτός από μισοάδειο είναι και μισογεμάτο.Είναι δύσκολο να βλέπεις με αισιοδοξία το μέλλον,όταν η λέξη καρκίνος είναι ένα αγκάθι στη ψυχή σου.Είναι δύσκολο να σε πείσουν οι άλλοι για καλή πρόγνωση,για ποσοστά βιωσιμότητας,για θεραπεία,για καλή ψυχολογία.Το κουραγιο το βρίσκεις μόνη σου,οσο περνάει ο καιρός,μετά από τα δύσκολα πρώτα χρόνια,βλέπεις πως είσαι γερή,όρθια,δυνατή,χαίρεσαι τη ζωή σου με τους δικούς σου ανθρώπους.Με τη διαπίστωση πως υπάρχει υψηλού βαθμού ιατρική περίθαλψη,πιστεύω πως με τη συνεχιζόμενη πρόοδο θα σταματήσει η νόσος αυτή να ονομάζεται επάρατος.Εκεί που θα ήθελα να υπάρχει μεγαλύτερη βελτίωση είναι για την ψυχολογική υποστήριξη των γυναικών που θεωρώ πως είναι πολύ σημαντικό κομμάτι,το οποίο βοηθάει στην ανάρρωση.
Αποτέλεσμα αυτής της συνεχιζόμενης δοκιμασίας,γιατί ο φόβος και η αγωνία της υποτροπής ή της μετάστασης υπάρχει,λιγότερος βέβαια όσο απομακρύνεσαι χρονικά από το χειρουργείο,είναι πως μαθαίνεις να σέβεσαι τον εαυτό σου.
Πιστεύω πως ποτέ πριν την εγχείρηση δεν θα έκανα το παραμικρό για τον εαυτό μου.Έμαθα όσο γίνεται,έστω και καθυστερημένα να σέβομαι τον εαυτό μου,κατάλαβα πως δεν μπορώ να αισθάνομαι υπευθυνη και ένοχη μονίμως για ο,τι γίνεται στα μέλη της οικογένειάς μου.Κατάλαβα πως δικαιούμαι να έχω προσωπικό χρόνο.Να είμαι αισιόδοξη και χαρούμενη για το μεγαλύτερο αγαθό που έχω,και είναι η ζωή.Έξι χρόνια περίπου μετά τη διάγνωση,η εμπειρία αυτή έγινε μάθημα ζωής.Δεν είναι λίγο να νικήσεις τον φόβο του θανάτου-όσο μπορείς-και να κατακτήσεις τη ζωή.Έμαθα να εκτιμώ την καθημερινότητα,να ζω και να χαίρομαι για το σήμερα και να μην μεμψιμοιρώ για ανούσια πράγματα.Αισθάνομαι πολύ τυχερή που ζω και έχω την υγεία μου η οποία είναι το Α και το Ω.

 

Ευτυχώς,η αναμονή κράτησε μόνο μια εβδομάδα,γιατί η αγωνία και ο φόβος που είχα ήταν κάτι το απερίγραπτο.Μπαίνω στο χειρουργείο και σε μια εβδομάδα βγαίνουν τα αποτελέσματα της ιστολογικής:Καρκίνος στον μαστό.Από την ώρα που μου είπαν να χειρουργηθώ σεφτόμουν πως οι περισσότερες πιθανότητες ήταν να ερχόταν αυτό το αποτέλεσμα από την ιστολογική εξέταση.Ήλπιζα έως την τελευταία στιγμή πως δεν θα ήταν κάτι σοβαρό.Σκεφτόμουν πριν από το χειρουργείο πόσο γερή και δυνατή αισθανόμουν.Το αποτέλεσμα έπεσε σαν κεραυνός επάνω μου που με έκαιγε.Η ζωή μου ανατράπηκε,αισθανόμουν μελλοθάνατη.Προσπαθούσα να δω με ωριμότητα την κατάσταση της υγείας μου και να συμφιλιωθώ με την ιδέα πως ίσως πεθάνω νέα.Έκλαιγα πρώτα για τα τρία παιδιά μου που ήταν μικρά και μετά για μένα.
Στη συνέχεια άρχισαν οι χημειοθεραπείες.Οι χημειοθεραπείες είναι η πλέον δύσκολη φάση,δυσκολότερη και από την επέμβαση.Άρχισα να υποφέρω και να έχω όλες τις παρενέργειες των θεραπειών,πριν ακόμη ξεκινήσω να παίρνω τον ορό με το φάρμακο.Το ότι έπεσαν τα μαλλιά μου,εκτός από κάποια στιγμή που σοκαρίστηκα βλέποντας το χέρι μου που γέμισε μαλλιά,νομίζω το αντιμετώπισα ψύχραιμα και με κουράγιο.Έλεγα στα παιδιά μου πως είμαι πανκ,ρόκερ και άλλα.
Σε αυτή την πρώτη δύσκολη περίοδο με βοήθησε πολύ η οικογένειά μου,ο άνδρας μου,τα παιδιά μου,που δεν τους έκρυψα τίποτα,αλλά και η ευρύτερη οικογένειά μου και οι φίλοι μου τους οποίους ευχαριστώ.Περνώντας ο καιρός έπρεπε να σταθώ στα πόδια μου και στις δικές μου δυνάμεις.Το σπουδαιότερο για μένα ήταν να πιστέψω πως η ζωή είναι θείο,μεγάλο και όμορφο δώρο.Αξίζει να προσπαθήσεις πολύ για να τη χαρείς.Ήθελα να συνειδητοποιήσω πως το ποτήρι της ζωής μου,εκτός από μισοάδειο είναι και μισογεμάτο.Είναι δύσκολο να βλέπεις με αισιοδοξία το μέλλον,όταν η λέξη καρκίνος είναι ένα αγκάθι στη ψυχή σου.Είναι δύσκολο να σε πείσουν οι άλλοι για καλή πρόγνωση,για ποσοστά βιωσιμότητας,για θεραπεία,για καλή ψυχολογία.Το κουραγιο το βρίσκεις μόνη σου,οσο περνάει ο καιρός,μετά από τα δύσκολα πρώτα χρόνια,βλέπεις πως είσαι γερή,όρθια,δυνατή,χαίρεσαι τη ζωή σου με τους δικούς σου ανθρώπους.Με τη διαπίστωση πως υπάρχει υψηλού βαθμού ιατρική περίθαλψη,πιστεύω πως με τη συνεχιζόμενη πρόοδο θα σταματήσει η νόσος αυτή να ονομάζεται επάρατος.Εκεί που θα ήθελα να υπάρχει μεγαλύτερη βελτίωση είναι για την ψυχολογική υποστήριξη των γυναικών που θεωρώ πως είναι πολύ σημαντικό κομμάτι,το οποίο βοηθάει στην ανάρρωση.
Αποτέλεσμα αυτής της συνεχιζόμενης δοκιμασίας,γιατί ο φόβος και η αγωνία της υποτροπής ή της μετάστασης υπάρχει,λιγότερος βέβαια όσο απομακρύνεσαι χρονικά από το χειρουργείο,είναι πως μαθαίνεις να σέβεσαι τον εαυτό σου.
Πιστεύω πως ποτέ πριν την εγχείρηση δεν θα έκανα το παραμικρό για τον εαυτό μου.Έμαθα όσο γίνεται,έστω και καθυστερημένα να σέβομαι τον εαυτό μου,κατάλαβα πως δεν μπορώ να αισθάνομαι υπευθυνη και ένοχη μονίμως για ο,τι γίνεται στα μέλη της οικογένειάς μου.Κατάλαβα πως δικαιούμαι να έχω προσωπικό χρόνο.Να είμαι αισιόδοξη και χαρούμενη για το μεγαλύτερο αγαθό που έχω,και είναι η ζωή.Έξι χρόνια περίπου μετά τη διάγνωση,η εμπειρία αυτή έγινε μάθημα ζωής.Δεν είναι λίγο να νικήσεις τον φόβο του θανάτου-όσο μπορείς-και να κατακτήσεις τη ζωή.Έμαθα να εκτιμώ την καθημερινότητα,να ζω και να χαίρομαι για το σήμερα και να μην μεμψιμοιρώ για ανούσια πράγματα.Αισθάνομαι πολύ τυχερή που ζω και έχω την υγεία μου η οποία είναι το Α και το Ω.

 ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 ΩΡΕΣ ΙΑΤΡΕΙΟΥ

Λεωφόρος Κηφισίας 18
    Αθήνα

  210 77 71 246

 Τρίτη - Τετάρτη -Πέμπτη 
| 15.00 - 18.00 μ.μ

 

  lydiamouzaka@yahoo.gr

Κατόπιν Ραντεβού