Κυρίες και κύριοι,
Το βιβλίο της κας Μουζάκα είναι μια προσεκτική αυτοβιογραφία. Μια ιστορίας ζωής σε διάφορα επίπεδα. Η αυτοβιογραφία είναι δύσκολο είδος γραφής. Ακόμη και όταν είναι απλά περιγραφική των γεγονότων, έχει τον κίνδυνο της έπαρσης, της μεροληψίας, της έντονης υποκειμενικότητας. Η συγγραφέας το αποφεύγει με φυσική ευκολία. Κινείται με μέτρο και αυτοπροσδιορίζεται με ταπεινότητα. Όπως έμαθε. Και αυτό είναι έκδηλο σε κάθε κεφάλαιο της ζωής της.
Η συγγραφέας είναι μια αγωνίστρια με πολλούς ρόλους. Μητέρα, σύζυγος, επιστήμων. Αν κάτι περιγράφει τη ζωή της είναι αυτή η κυρίαρχη λέξη του τίτλου του βιβλίου της. Αυτό έκανε πάντοτε. Ο κύκλος της ζωής της είναι εντυπωσιακός. Κωνσταντινουπολίτισσα ήταν ο πρώτος τίτλος τιμής της ζωής της. Τον έζησε με το μεγαλείο και το δράμα του. Μετά γιατρός, ειδικότητα, μετεκπαίδευση, επιστημονική έρευνα, καριέρα, εμπειρία, οικογένεια, αγώνας για τη γυναίκα.
Η συγγραφέας είναι γυναίκα με άποψη. Οι διάλογοι του βιβλίου το μαρτυρούν. Δυναμική και δυνατή, ευαίσθητη, επίμονη, αποφασιστική σε όλες τις στιγμές της ζωής της. Μιας ζωής αφιερωμένη σε ένα σκοπό. Στον καρκίνο του μαστού. Σε μια σύγχρονη επιδημία. Σε μια υποψία που θέλει να τη βάλει στο μυαλό κάθε γυναίκας.
Το ήθος της κας. Μουζάκα διατρέχει τη ζωή της. Είναι συνδεδεμένο με την πορεία της, τις επιλογές της, τις συμπεριφορές της, το αίσθημα της ευγνωμοσύνης για τους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα της σε διάφορους ρόλους. Η ανιδιοτέλειά της είναι επίσης στοιχείο που γίνεται αντιληπτό σε όποιον διαβάσει τα γεγονότα. Και μόνο αυτά τα δύο, την τιμούν. Γιατί είναι αρετές που δεν τις βρίσκεις.
Η συγγραφέας δηλώνει το ενδιαφέρον της για τη γυναίκα, την τρίτη ηλικία, τη νέα γενιά, τα άτομα με ειδικές ανάγκες, με τρόπο που δείχνει αφοσίωση. Η προσφορά της άλλωστε το αποδεικνύει. Έχει μια αγέρωχη στάση στις δυσκολίες. Δεν πτοείται από την εμπειρία της στο ΙΚΑ. Δεν απογοητεύεται από τη διακοπή της παρουσίας του Ελληνικού Συνδέσμου Susan Comen στη χώρα μας. Δεν λυγίζει από την κακοήθεια και το φθόνο ενάντια σε όσους κομίζουν κάτι ελπιδοφόρο μέσα στη γενική στασιμότητα. Μένει εδώ και αγωνίζεται. Μια ζωή αγώνας.
Η κα. Μουζάκα έχει την πιο μεγάλη βοήθεια. Τη βοήθεια του Θεού. Η βαθιά της πίστη είναι ριζωμένη σε κάθε σελίδα της ζωής της. Στις αποφάσεις της, στις επιλογές της, σε κάθε τι που τολμά. Ό,τι έχει πετύχει είναι με τη βοήθεια του θεού, λέει. Γιατί «ό,τι κάνουμε δεν είναι επιλογή δική μας αλλά σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος». Το μεγαλείο δεν είναι στις λέξεις που χρησιμοποιεί. Είναι στις λέξεις που πιστεύει.
Με το πέρασμα των σελίδων ξεδιπλώνονται οι εποχές μέσα από τα μάτια της συγγραφέως. Όμορφες, ανήσυχες, δημιουργικές. Με ζωντανές διηγήσεις και δυνατά αισθήματα. Και φτάνει να κλείσει όπως θα άξιζε σε μια τέτοια ιστορία ζωής. Με έναν ύμνο στη μάνα.
Η κα. Μουζάκα αποφάσισε να διαθέσει τα έσοδα από αυτό το βιβλίο για τη στήριξη και λειτουργία του Κέντρου Ψυχοκοινωνικής Υποστήριξης γυναικών με καρκίνο του μαστού «Έλλη Λαμπέτη». Δεν εκπλήσσει κανέναν. Είδηση θα ήταν να μην το κάνει. Σε αυτόν το σκοπό διέθεσε άλλωστε όλη της τη ζωή.
(…….)
Κα Μουζάκα, έψαξα πολύ να βρω πως θα κλείσω αυτές μου τις σκέψεις για εσάς. Και αποφάσισα να σας πω αυτό που θα σας έλεγε σήμερα κάθε συμπατριώτης σας στην Πόλη, διαβάζοντας την πορεία της ζωής σας.
Yunanistan’ın senin gibilerine ihtiyacı var
ή αλλιώς
Η Ελλάδα χρειάζεται ανθρώπους σαν εσένα!